honderden kilo's papier om te zetten tot (voornamelijk) rommel.
Alweer het geklaag aanhoren van m'n collega's, en er (natuurlijk) het mijne van te denken. Ach op een keer staat het geluk aan mijn kant,
en kan ik met een welgemeende 'Mijn rug op!' afscheid nemen van de
patroon. ;o)
